Ξεκίνησα σήμερα τις παρατηρήσεις μου για τη Σελήνη. Τώρα που οι διακοπές τελείωσαν, μπορώ να κρατήσω τις σημειώσεις που απαιτεί το πείραμά μου και να προσπαθήσω να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα. Ξημερώματα Παρασκευής λοιπόν, 12 Αυγούστου 2011, στις 01:00, είδα με το τηλεσκόπιό μου τους Copernicus και Tycho, τις Mare Fecunditatis, Tranquillitatis, Serenitatis και Crisium, καθώς και μια σειρά κρατήρων στην άκρη της Σελήνης, από τη μεριά του Κοπέρνικου. Έκανα ένα πρόχειρο σκίτσο και παρατήρησα ότι με γυμνό οφθαλμό η σκούρα περιοχή, που αντιστοιχεί στις "θάλασσες" βρίσκεται από την αντίθετη μεριά από εκείνη στην οποία φαίνεται με το τηλεσκόπιο (αντίθετη ως προς τον κατακόρυφο άξονα).
Οριοθέτησα λοιπόν χονδρικά το φεγγάρι όπως φαίνεται σήμερα. Είναι ωραία που μπόρεσα και είδα το μεγαλύτερο μέρος του. Και είμαι έτοιμος για να συνεχίσω τις παρατηρήσεις τις επόμενες μέρες, για να δω αν θα συνεχίζω να παρατηρώ τα ίδια οδηγά σημεία ή αν θα δω και κομμάτια από την άλλη πλευρά της Σελήνης.
Γράφω για το ότι είδα το μεγαλύτερο μέρος του φεγγαριού σήμερα και σκέφτομαι αν φαίνεται το ίδιο κομμάτι του φεγγαριού από όλα τα πλάτη και μήκη της γης. Η σκιά της Γης πέφτει με τον ίδιο τρόπο ανεξαρτήτως του πού βρίσκεται ο παρατηρητής; Υπάρχουν δυο τρόποι για να αντιμετωπίσουμε επιστημονικά αυτό το πρόβλημα. Να το εξακριβώσουμε πειραματικά. Ή να φτιάξουμε ένα θεωρητικό μοντέλο που θα μας δίνει την απάντηση. Γιατί να μην κάνουμε και τα δύο; Δε θα είχε ενδιαφέρον; Έχει ήδη περάσει η ώρα, οπότε θα το αφήσω αυτό για άλλη μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου