Φόβοι

Μέχρι να έρθει το τηλεσκόπιο από Αγγλία (αφού στο ενδιάμεσο γύρισε όλη την Ευρώπη) είχα ένα άγχος για μια σειρά πραγμάτων.

Θα ερχόταν σε καλή κατάσταση; Λίγο να είχε χτυπηθεί το κάτοπτρο (ή, τα κάτοπτρα, για να είμαι πιο ακριβής, μιας και είναι νευτώνειο) από τη μεταφορά, θα αχρηστευόταν ολόκληρη η συσκευή.

Θα ήταν εύκολο να το στήσω και να το μεταφέρω στην αυλή; Η ποιότητα της εικόνας είναι ανάλογη του μεγέθους σε αυτά τα τηλεσκόπια. Οπότε πρέπει να βρεθεί ένας συμβιβασμός μεταξύ ευχρηστίας και παρεχόμενης πληροφορίας. Εγώ είχα διαβάσει κάπου πως ένας εντελώς αρχάριος συνήθως παίρνει μέχρι 6 ίντσες, οπότε εγώ αποφάσισα να πάρω τηλεσκόπιο με διάμετρο 8 ιντσών ώστε να μου είναι χρήσιμο και αργότερα, αφού ξεπεράσω το στάδιο του πρωτάρη.

Άλλωστε, βλέπω την αστρονομία σαν ένα χόμπι που θα κρατήσει πολλά χρόνια, με την έννοια ότι θα χρησιμοποιώ το τηλεσκόπιο σιγά σιγά και υπάρχουν τόσες δραστηριότητες για να κάνεις με αυτό. Έτσι, η αρχική επένδυση σε εξοπλισμό και βιβλία θα αποσβεστεί από την ευχαρίστηση που θα παίρνω σε βάθος χρόνου.

Το άλλο πρόβλημα που με τρόμαζε ήταν το γεγονός ότι από την πίσω αυλή μου βλέπω ένα μικρό κομμάτι του ουρανού. Ο υπόλοιπος ουρανός μπλοκάρεται από το δικό μου και το γειτονικό κτήριο. Θα έβλεπα τουλάχιστον το φεγγάρι; Και με τους πλανήτες τι θα γίνεται; Ευτυχώς η σελήνη φαίνεται μια χαρά. Είμαι μάλλον τυχερός που η τροχιά της περνάει από αυτό το τμήμα του ουρανού. Για να δούμε και με τους πλανήτες τι γίνεται...

Επίσης, ανησυχούσα για το τι θα γίνει και με τη φωτορύπανση. Μένω στα προάστια της Αθήνας, οπότε με το φωτισμό υπάρχει ένα πρόβλημα. Μπροστά από το σπίτι μου υπάρχει άφθονο φως, ενώ αρκετά σκοτεινά μπορεί να γίνει η πίσω αυλή μιας και καλύπτεται από κτήρια. Επομένως είχα βρει πού έπρεπε να στήσω το τηλεσκόπιο για μια αξιοπρεπή παρατήρηση. Αλλά τι θα γινόταν αν και εκεί αντανακλούσαν τα φώτα πίσω από τα κτήρια;

Το τελευταίο που μου προκαλούσε ανησυχία ήταν η ώρα που θα έπρεπε να είμαι έξω για την παρατήρηση. Δεν είμαι γενικά άνθρωπος της νύχτας (ξέρω, ειρωνικό), αλλά ούτε και του κρύου. Βέβαια, μου έδινε θάρρος το γεγονός ότι η ερασιτεχνική αστρονομία βρίσκει μεγάλη άνθηση στην βόρεια Αμερική και Ευρώπη, όπου το κρύο είναι πολύ χειρότερο από της Αθήνας. Και τελικά, είδα πως το χειμώνα και στις οχτώ μια χαρά βλέπεις τον έναστρο ουρανό, οπότε δε χρειάζεται να κάνω και τα τρελά ξενύχτια, εκτός και αν θελήσω να δω συγκεκριμένο αντικείμενο που δε θα είναι ορατό σχετικά νωρίς τη νύχτα.

Ευτυχώς όλοι οι φόβοι ξεπεράστηκαν και τώρα ξεκινάω ένα ενδιαφέρον χόμπι.